Zaterdag door Ian McEwan

Zaterdag 15 februari 2003. Vreemd genoeg – zoiets heeft hij nog nooit gedaan – wordt Henry Perowne voor dag en dauw wakker en merkt dat hij al in beweging is, aangetrokken tot het raam van zijn slaapkamer. Hij is een tevreden man – een succesvolle neurochirurg, de toegewijde echtgenoot van Rosalind, een krantenadvocaat, en trotse vader van twee volwassen kinderen, de een een veelbelovende dichter en de ander een getalenteerde bluesmuzikant.

Wat Perowne kwelt terwijl hij voor zijn raam staat, is de toestand van de wereld – de dreigende oorlog tegen Irak, en een algemene verdonkering en toenemend pessimisme sinds de aanslagen op New York en Washington achttien maanden eerder. Later op deze specifieke zaterdagochtend begeeft Perowne zich naar zijn wekelijkse squashpartij met zijn anesthesist, terwijl hij probeert de honderdduizenden demonstranten te ontwijken die de straten van Londen vullen, protesterend tegen de oorlog.

Een klein ongelukje met zijn auto brengt hem in een confrontatie met Baxter, een onrustige, agressieve jongeman, op de rand van geweld. Voor Perowne's professionele oog lijkt er iets grondig mis te zijn met hem. Tegen het einde van een dag rijk aan incidenten, een zaterdag gevuld met gedachten over oorlog en poëzie, over muziek, sterfelijkheid en liefde, verschijnt Baxter tijdens een familiereünie bij het huis van Perowne – met buitengewone gevolgen.

Ian McEwans vorige roman, Boete en verzoening, werd over de hele wereld geprezen als een meesterwerk. Saturday deelt zijn zelfverzekerde, sierlijke proza en zijn opmerkelijke scherpzinnigheid, maar is misschien zelfs nog dramatischer meeslepend, en toont hoe het leven in een oogwenk kan veranderen, ten goede of ten kwade. Het is het werk van een schrijver op het toppunt van zijn kunnen.