Vallende Engelen door Tracy Chevalier

In Falling Angels heeft Tracy Chevalier een ontroerende klaagzang over de verloren onschuld van de grootmoeders en overgrootmoeders van de 21e eeuw gecombineerd met een herinnering aan de kracht en moderniteit van hun ambities en prestaties.

Maude en Livy zijn zes jaar oud in 1901, wanneer Koningin Victoria net is overleden en het hele land in rouw is. In 1910 zijn ze bijna jonge vrouwen die hun eigen persoonlijke verliezen hebben ervaren en behoren tot een generatie die niet langer bereid is maandenlang zwart te dragen om de dood van Edward VII te markeren. Hun families, de Colemans en de Waterhouses ("geen familie van de schilder"), ontmoeten elkaar op een kerkhof naast hun familiegraven. Boven het ene graf staat een grote marmeren engel, boven het andere een urn (meer een toespeling op de morbiditeit van een Victoriaans columbarium dan op de eeuwigheid van Keats' pre-Victoriaanse "onbezoedelde bruid van de stilte"). Hun keuze voor een monument voor de dood lijkt hun verschillende levenshoudingen te weerspiegelen, maar Chevalier maakt duidelijk dat deze twee families voor altijd verbonden zijn in hun lot en aspiraties.

Het verhaal beweegt snel, schakelend tussen meerdere vertellingen: de jonge maar snel volwassen wordende Maude en Livy; de volwassen Colemans en Waterhouses; hun bedienden; en Simon, de grafdelversjongen. Chevalier heeft zorgvuldig gekozen wie wanneer spreekt, en wie, belangrijker nog, zwijgt. Livy's kleine zusje Ivy May is een van de meest bekoorlijke figuren van het werk, maar krijgt slechts twee eigen zinnen (en die twee doen een brok in de keel krijgen). Mevrouw Colemans ervaringen met de campagne voor vrouwenkiesrecht worden gemarginaliseerd door stilte; Maude en Livy vertellen in plaats daarvan over hun reactie op het gedrag van de vrouwen. En hoewel Falling Angels een verhaal van vrouwen mag zijn, zijn Simons observaties, ondanks, of misschien juist vanwege hun uitsluiting van de hedendaagse politiek, het meest eerlijk en onthullend.